حرفهایی هست که آدم همیشه در ذهنش داره ولی "فرصتی" برای گفتنشان پیش نمی‌آید. اینها حرفایی است که هرکدام گوشه‌ای از ذهنم را اشغال کرده بودند.

دیروز روز ملی انرژی هسته‌ای بود... استادی که آخرِ دودره بازیست و هیچ وقت حوصله درس دادن ندارد، می‌گفت:"وقتی برای مسایل مهم جُک می‌سازیم، لوث می‌شوند و توجهمان نسبت به‌شان کم می‌شود". می‌گفت: "ما باید به آنها بخندیم، حرف آنها مثل اینه که بگویند دانشجویان ریاضی ایرانی نمی توانند در المپیاد ریاضی شرکت کنند چون نمره های بالایی می‌آورند و پیشرفت می‌کنند و بعد تجهیزات نظامی میسازند، به همین مزحکی!"...

پدربزرگ عاشق گل و گیاه بود( درست مثل نوه‌ی عزیزشان!)، دو درخت یاس و یک پیچ امین الدوله یادگارهایی است که این روزها شدیداً همه را یاد او می‌اندازد. بوی یاس تمام حیاط را پرکرده، تا چند روز دیگر هم بوی یاس امین‌الدوله خانه را پر خواهد کرد. دانشگاه هم حال دیگری دارد، پر از بنفشه و رز مینیاتوری که عجیب دلنوازند. این روزها، آدم حوصله‌ی درس و امتحان را ندارد(و البته بدبختانه امتحانات میان‌ترم از هفته‌ی دیگر شروع می‌شود!)، حیف که آدم رمانتیکی نیستم وگرنهاین آب و هوا جان می‌دهد برای نوشتن جملات عقشولانه‌ای مثل " آه این روزها، دل هوس عاشق شدن دارد..."و از این مزخرفات!!

به جان خودم اگر اینو ننویسم منفجر می‌‌شوم!   ما ایرانی‌ها همیشه "ییهو(!) به یک چیزی گیر می‌دیم و ول کن ماجرا نیستیم، آن قدر ادامه می‌دهیم تا آن چیز را نابود کنیم! و بازهم ما ایرانی‌ها(اکثراً) طبق یک رسم دیرینه تحویل سال را با صدای توپ و یامقلب القلوبی که نوایی خوش می‌خواندش، می‌شناسیم. امسال اما "فرزاد حسنی و دوستان" عید ما را نابود کردند! و به قول "همشهری جوان" تمشک‌لازم شدند، آنهم نه یکی، که خیلی! دعای تحویل را جانباز بسیار محترمی خواند...بعد سرفه‌ی ممتد... وسال تحویل شد!...من (و مطمئناً بسیاری دیگر از بینندگان) نمی‌خواستم سال جدید را با صدای سرفه‌ی ممتد شروع کنم. البته تاکید می‌کنم که برای "جانباز" احترام ویژه‌ای قایلم چرا که به‌نظرم این افراد روح بزرگی دارند و... اما ابداً کار مسئولین محترم شبکه‌ی سه را نمی‌پسندم، کار زیبایی نبود اصلاً.

دیگه... آهان، یک تشکر ویژه از بچه‌های سرویس جوان روزنامه‌مان که کم‌کم، انگار دارند "cool" می‌شوند... خوش گذشت.

و... چی بود قبل از عید این تلویزیونی‌ها این همه تبلیغ کردند که می ترکونیم و فلان. اون از سریالهای مزحکشان که در رده‌ی همان "کارآگاه رشید" بود. آن هم از فیلمها که چنگی به دل نمی‌زد.( البته استثناهایی هم داشت ها!) اما من از این چند سریال شبکه‌های جناب ضرغامی "ترش و شیرین"را فقط به خاطر آهنگش دوست داشتم. آهنگ دوصدایی محسن نامجو و عطاران واقعاً خوب بود. اصولاً تیتراژ سریالهای جناب عطاران از خود سریالها بهتر اند، سریالهای ایشان، مثل نامه‌های تهوع‌آور عاشقانه‌ایست که با خطی افتضاح نوشته می‌شوند ولی امضای پایینشان بسیار زیباست!

از بس هر جا رفتیم، گفتن "فایرفاکس" ما هم فایرفاکسی شدیم! البته هنوز با IE راحت ترم چون سرعتش بیشتره ولی از اکستنشن های فایرفاکس خیلی خوشم می‌یاد تا حالا چهار پنج تایی دانلود کرده‌ام. چند وقت پیش دیدم که یک اکستنشن هم برای دودر کردن فیلترینگ بالاترین ساخته بودن و درمرحله‌ی آزمایش بود. اما دیگه ازش خبری نیست. چرا؟!