چهارشنبه سی ام آبان 1386

سبکم، شاید به سبکی کبوترهای دور گنبدت!

--->این پست را  به «فروزان» عزیز تقدیم می‌کنم که وقتی از آرزویش برای سفر به مشهد حرف می‌زد، برق چشمانش و حسرت صدایش دلم را لرزاند...
زن، روسری را دور گردن و چادر را دور کمر محکم می‌کند. دست دخترش را می‌گیرد  و می‌گوید: «ما رفتیم زیارت»، «الله اکبر ...الله اکبر» ... مردم، همه خیره شده‌اند به بالای ضریح، پسری 17، 18 ساله نیمه عریان‌، بالای ضریح ایستاده، فریاد می‌زند و تکبیر می‌گوید (انگار قله‌ای را فتح کرده!)، خدام با هزار زحمت پایین می‌آورندش... «خانوم! قبله که از این طرف نیست، چرا به طرف ضریح نماز می‌خوانید؟! اینجا که مکه نیست!»... «این جا سر راه مردمه، دولا نشید، زمین را ببوسید، مردم می‌افتن روتون.»... «خانوم! هل نده! وای داره نفسم بند می‌یاد!»... «داشتم زیارت می‌کردم، یهو یکی از زوار آرنجشو زد توی صورتم» (صورتش شدیداً سرخه)...
در هیاهو و فریاد و گریه‌های بی‌امان، گوشه‌ی دنجی پیدا کرده‌ام. می‌ایستم. به ضریح، به زوار و به خدام حرمت نگاه می‌کنم. خانم کناری گریه می‌کند. صدایش گاه بلند می‌شود و من می‌شنوم که شفای مریضش را می‌خواهد و...
امام رضا! سلام. بلد نیستم چه گونه «حاجت بطلبم» و چه حاجتی؟!کدام را؟!... یک قطره اشک هم از چشمانم سرازیر نمی‌شود، نمی‌دانم چرا!... جلوتر نمی‌آیم. همین جا دو، سه متری ضریحت ایستاده‌ام... حرمت را دوست دارم. کاخی شده البته نه در خور تو... گوشه‌های دنجی دارد برای دلتنگی‌هایمان...
پیرزن، عصای خدامت را می‌بوسد. مرد دست می‌مالد به در ورودی حرمت و بعد به صورت. زن، به پهنای صورت، اشک می‌ریزد و با تو راز و نیاز می‌کند... حرمت شلوغ است. خیلی شلوغ. هرکدام، با اعتقادات مخصوص به خود. حاجتهای بی‌پایان. فرهنگ‌های متفاوت و زبان‌های مختلف... خیره شده‌ام به زوارت. هرکدام «امام رضا»ی خود را می‌طلبند!... وچه کار سختیست این همه درخواست را شنیدن. حتی!... «دو یو اسپیک اینگلیش؟» از لبنان آمده. دوست دارم از او درباره تو بپرسم، امام رضای او چگونه است؟!...
نماز مغرب و عشا را روبه‌روی گنبد طلاییت می‌خوانم. نسیم خنکی می‌وزد و من در دلم نوری حس می‌کنم. چه دعایی؟ چه حاجتی و چه گونه باید بگویم؟... زیارت‌نامه می‌خوانم. تا به حال خیلی خوانده‌ام. به اندازه‌ی تمام سالهای کودکی و نوجوانی که هر سال می‌آمدیم. ولی این بار نمی‌خواهم «بخوانم». می‌خواهم «بفهمم». فارسی می‌خوانم و متن عربی را نگاه می‌کنم. چه بخواهم؟ از تو بخواهم یا تو را واسطه کنم نزد خدایم؟ چه‌گونه بگویم؟...
«کمیل» می‌خوانم. بازهم فارسی. بیرون، در صحن هنوز کمیل تمام نشده. می‌نشینیم تا آخرین کلماتش را «با جمع» بخوانیم. حس دیگری دارد. کمیل زیباست ولی چرا «دعاخوانت» این‌گونه «گریز» می‌زند؟ چرا وسط کمیل‌، مردم باید برای شهدای کربلا گریه کنند؟! نمی‌فهمم!...
صبح زود است. خیلی زود. می‌آییم حرمت، ندبه بخوانیم. سر ساعت اعلام شده، آمده‌ایم. ساعتی می‌گذرد اما شروع نمی‌کنند. هوا سرد است و محل حرفهای بیهوده نیست. بلند می‌شویم تا ندبه را در کنار ضریحت، خودمان، بخوانیم. ندبه هم زیباست و حیف است با«گریز»های بی جا خرابش کنند...
همه می‌ایستند. برمی‌گردند. خم می‌شوند. سلام می‌دهند و می‌روند. من هم با «امام رضا»ی خودم خداحافظی می‌کنم.... سبکم!... شاید به اندازه کبوترهای روی گنبدت. نمی‌دانم...

نوشته شده توسط نفیسه در 18:35 | | | لینک به این مطلب