الف) شب اول ماه رمضان، اولین قسمت از اولین سریالی که قرار است هرشب دنبالش کنیم، با مرگ و مراسم ترحیم و گریه و زاری و البته با چاشنی «طنز»ی به شدت سطحی آغاز می‌شود. فکر می‌کنم خانواده‌هایی که تازه عزیزی را از دست داده‌اند و حالا نشسته‌اند سر سفره افطار و تلویزون را هم روشن کرده‌اند تا سریال طنز ببینند، چه حالی دارند حالا؟! اگر اندک نگاه روانشناسانه به فیلم‌نامه این سریال‌ها شده‌بود، اگر مسئولین رسانه ملی اصلاً اعتقادی به این چیزها داشتند و فقط برای صرف بودجه، سریال نمی‌ساختند، مطمئناً این سریال اصلاً اجازه تولید نمی‌گرفت!
«رضا عطاران» چند سالیست «کارگردان» شده. حضور او در این قالب باعث شد یک کاراکتر مهم در دنیای هنر هفتم، پدید آید: «مرد کنه‌ی بدریختِ کثیفِ بی‌پولِ پررو» که نقش اول تمام سریال‌ها و فیلمهای این کارگردان بِرجَسته‌ی رسانه ملی است.
یک سوال خیلی مهم در اینجا وجود دارد. آخر آقایان محترم! ای عمو عزت! چه طور می‌شود «مرد هزار چهره» مجموعه طنز باشد و «بزنگاه» هم؟! چه طور می‌شود مخاطبانت هم آن را دوست بدارند و هم این را؟! اصلاً آیا برای رسانه دولتی که بودجه «هم» دارد، رضایت مخاطبان معنای خاصی دارد؟!

ب) «مثل هیچ کس» آنقدر لوس است و ساده و سردستی که نمی‌توانم در موردش حرف بزنم حتی!
پ) «روز حسرت» عجیب است و اعصاب خوردکن! مخاطب از ابتدای قسمت اول دلشوره‌ی یک اتفاق را دارد. اتفاقی که در پایان قسمت اول افتاد. شب اول رمضان! بعد از آن دوباره داستان زن دوم و بچه مذهبی که متحول می‌شود و این‌هاست به اضافه تغییراتی از این قبیل که مادر شوهر داستان، عروس از گردن به پایین فلجش را در حد خدا می‌پرستد و آدم در هیچ جای داستان حس نمی‌کند این مادر پسر است نه مادر دختر! و یک عمر پسر را بزرگ کرده... بعد هم که ذلت و خواری زن دوم و اعتیاد به اضافه اینکه پسر، پسر واقعی خانواده هم نیست و این دو، فصل مشترک تمام سریالها و فیلم‌های رسانه ملی‌ست!

پ-پ.ن):قسمت آخر سریال روز حسرت که دیگه شاهکار بود! یک کارتون مزخرف! آدم همه‌اش منتظر بود این آقایی که توی پیام بازرگانیهای مخابرات میاد میگه:«بله! این ماجرا اتفاق افتاده» ظاهر بشه! آخه یعنی خودشون خجالت نکشیدن با این فیلم مزخرفشون؟! واقعا که چه رویی دارن!

ت) «مامور بدرقه» بد نیست. یعنی حداقل می‌‎شود نگاه کرد و گاهی، لبخندی زد به طنز سطحی و گاهی کمی بالاتری که دارد. همین! همین که توهینش به شعور مخاطب کمتر است، جای شکر دارد دیگر!

 +  اما اینکه رسانه ملی بودجه‌ی میلیاردی که از پول من و شما و نسل‌های آینده است را این طوری نابود می‌کند و این که چه قدر از قبل این سریالها و تبلیغات بی‌حد و مرز صدا و سیمایی‌اش، درآمد کسب می‌کند یک طرف و این مراسم تجلیل گرفتن برای خودشان هم یک طرف! اینکه هنوز یک سریال هر شبی، تمام نشده برایش مراسم تجلیل و تشکر می‌گیرند و کادو می‌دهند و از دسته گلشان که دسته علفی بیش نیست، تعریف می‌کنند، دیگر حسابی خون آدم را به جوش می‌آورد!

 +  به نظرم، مسئله چیز دیگریست. مسئله بودجه دولتی و بی‌رقیبی و عدم قایل شدن حق انتخاب برای مردم و نگاه به شدت غلط مسئولین به ماه خداست! 

 +  اما چیزی که مرا بیشتر عصبانی می‌کند، رفتار رسانه ملی در مقابل شبکه‌های ماهواره‌ای رقیب است. این که هم بد عمل کنی و هم دیگران را منع کنی دیگر یعنی وقاحت تا چه حد! آدم دلش می‌خواهد فریاد بزند که: جناب آقای ضرغامی و دوستان! شبکه‌هایی امثال VOA یا حتی همان شبکه‌های مزخرف لس‌آنجلسی شرف دارند به رسانه ملی که علاوه بر هدر دادن پول و اعصاب ملت، رفتارها و منش‌هایی را در جامعه عادی‌سازی می‌کند که تاثیرات بدشان مشکلات و معضلات مضاعفی را به جامعه تحمیل می‌کنند. 
 +  این که مواد مخدر را امری دم دستی و عادی جلوه دهیم. اینکه شان و منزلت دختر(آنهم دختر سنتی که مثلاً نشانه‌اش اصلاح نکردن صورت است!) را در حد یک موجود بی‌خاصیت نفهم و سرباز پایین آوریم و مفاهیمی مثل کودک درون و انرژی‌های مثبت را به گند بکشیم، اینکه در هر فیلم و سریالمان زن دوم را به تصویر بکشیم(آنهم زن دوم در خفا که بعداً آشکار می‌شود و داستان هم به خیر و خوشی تمام می‌گردد!!)، اینکه به چیزهایی لقب طنز بدهیم که عمیقاً هجوند، اینکه با سریال‌هایمان به شعور ملت توهین کنیم و سطح سلیقه جامعه را پایین بیاوریم. اینها خدمت به ملت است یا [...]؟!
 +  زمانی بود که «رسانه ملی» اساساً وجود چیزی به نام ماهواره را انکار می‌کرد. حالا اما به جای رقابت، فقط درصدد سرکوب رقیب برآمده! این متد متداولی است در مملکت ما البته! اینکه پایینی‌ها بالایی‌ها را پایین می‌کشند به جای اینکه به بالارفتن و پیشی گرفتن از رقیب فکر کنند!

 پ.ن )به نظر من در کل رسانه ملی، فقط چند گروه هستند که استحقاق کار با پول بیت‌المال را دارند. اول گروه بیژن بیرنگ و مسعود رسام برای ساختن سریال و تاک‌شوهای اجتماعی. دوم گروه مهران مدیری و پیمان قاسمخانی(بدون حضور نویسندگانی چون مهراب قاسمخانی و مخصوصاً سروش صحت!) برای طنز. کیانوش عیاری هم با سریال تحسین‌برانگیز «دکتر غریب» و کمال تبریزی با سریال باارزش و جذاب «دوران سرکشی» و فیلم‌های سینمایی ارزشمندش و حسن فتحی با سریال‌های جذابش ثابت کردند که اگر مسئولین بخواهند و اجازه دهند، می‌شود از رسانه ملی انتظار ساخت کارهای ارزشمند را هم داشت! و البته «دو قدم مانده به صبح» و «مردم ایران سلام» هم آدم را کمی امیدوار می‌کنند. همین!

|+|موضوع مطلب: روزنوشتهای رسانه ملی‌ای
|+|به اشتراک گذاری: ۱مرتبه
|+|لینک‌دهنده‌ها: بازنگار(تیتر یک امروز بازنگار)، دودردو
| ! |فضولی بلامانع است: فید وبلاگ/ من در: فیس‌بوک، توییتر، فرندفید، گودر
|+|لینک‌های مرتبط:  تقدیم بزنگاه به حسن حامد(+)، گریه و خنده با بزنگاه(+)، انتقاد رئیس شورای نظارت بر صدا و سیما از بزنگاه(-)، تغییر فیلمنامه روز حسرت!(-)، فرهنگ و رسانه و روحانیت در گفت‌وگو با حجت‌الاسلام محمدرضا زائری(دانشجوی دکتری ادیان در دانشگاه فرانسوی بیروت)،  سریال‌های میمون ماه مبارک!(-)