۱ . یادداشتی بر ویرانه‌های دارلفنون/ آنها نیت یکساله دارند! – منصور ضابطیان
... من می‌خواهم از آقایان خواهش کنم اصلاً هیچ بودجه‌ای صرف جذب گردشگر خارجی نکنند. اصلاً به همین چندتا و نصفی توریست هم اجازه ورود ندهند و به جای آن انرژی‌شان را بگذارند روی حفظ همین میراث اندکی که برایمان باقی‌مانده. چقدر عصبانی می‌شویم. چقر سکوت کنیم، چقدر؟
آن از مولوی و ابن‌سینا و رودکی، آن از ماجرای سد سیوند و پاسارگاد، آن از ستون‌های خراب‌شده تخت جمشید، آن از ماجرای سر سرباز هخامنشی، آن از این همه چیزی که اینجا و آنجا گم می‌شود، پودر می‌شود،غبار می‌شود و بخشی از جان و تن ما را با خود می‌برد و آخرینش همان لوحی که سند مالکیت ما بر خلیج فارس بود و همین روزها معلوم نشد که چرا و چگونه خراب شد و کسی نگفت چرا، کسی یقه کسی را نگرفت و صدایش پشت تعطیلات طولانی خرداد گم شد.
شما نیز چون من عصبانی خواهید شد وقتی ببینید که دارالفنون نخستین مدرسه مدرن ایران که امیرکبیر آن را با خون دل ساخت، حالا ویرانه شده.برای دوستان جمع کردن و بردن سفرای خارجی به یک استان غربی و برایشان رقص محلی نشان دادن مهمتر است از آن چه که دم دستمان است و قدرش را نمی دانیم.
مقصر چنین وضعیتی تنها مسئولان نیستند. خود ما هم هستیم. تک تک ما. برایمان همه چیز السویه شده. آقای  بهرام بیضایی هم مقصرند که شاگرد دارالفنون بوده‌اند و حالا نمی‌دانند که چه بلایی بر سر دارلفنون آمده. آقای محمدعلی سپانلو هم مقصرند که شاگرد دارلفنون بوده‌اند و حالا چهره‌ای آشنا که حرفشان شنیده می‌شود. آقای محسن مخملباف هم مقصرند که امیرکبیرشان تنها نقشی است بر پرده سینما و درباره ویرانی مجسمه بودا در افغانستان بیشتر نگران می‌شوند تا درباره ویرانی دارالفنون...همان جوان‌هایی که شما بی‌هویت می‌خوانیدشان اگر تصمیم بگیرند می توانند کاری که شما نمی‌توانید در چند سال انجام دهید را چند روزه انجام بدهند. کافیست در یک سازوکار قانونی یک NGO تشکیل دهند و اجازه فعالیت در قالب آن را داشته باشند.
دارالفنون تنها یک بهانه است برای یادآوری آن چه که داریم ویرانش می‌کنیم. که امیرکبیر گفته بود:«آسان به دست نیامد که آسان از دست برود.»
مرا به خاطر عصبانیتم ببخشید. حالا سکوت می‌کنم تا شما عکس‌های صفحه بعد را ببینید.

 2 . دارالفنون؛دیروز- روزهای آرزو- شرمین نادری
سیزده روز بعد از مرگ میرزا تقی خان امیرکبیر اولین مدرسه عالی ایران، به سبک و سیاق مدارس اروپایی، تاسیس شد... روزنامه وقایع اتفاقیه خیلی بامزه، همه ماجراهای دارالفنون از تنبیه بچه‌ها تا گرفتن نشان طلایشان را در روزنامه درج می‌کرد... دارالفنون کارگاه‌های شیمی و ذوب فلز و نقشه‌کشی، آزمایشگاه معدن، عکاسخانه و چاپخانه داشت اما باورتان می‌شود یا نه رئیس چاپخانه دارالفنون محمد حسن خان اعتمادالسلطنه پسر حاجی علی خان فراش‌باشی مامور قتل امیرکبیر بود.

 3 - دارالفنون؛ امروز- سال‌های حسرت- امیر هادی انواری(+)
اصلی‌ترین دلیل سرگردانی دارلفنون مشخص نبودن مالکیت آن است. این بنا با توجه به اینکه در فهرست آثار ملی ثبت شده و قائدتاً تولیت آن باید به سازمان میراث فرهنگی سپرده‌شود، بعد از نامه‌نگاری حداد عادل به رئیس دولت نهم، به آموزش و پرورشی واگذار شد که موضوع کمبود بودجه و عدم پرداخت به موقع حقوق کارمندانش، سالهاست مجال بحث و گلایه است.
ابتدای خیابان ناصرخسرو، کنار چند مغازه کوچک الکتریکی، دری کوچک‌تر(تنها در به جا مانده از تجاوزهای مکرر ساختمان‌های دولتی به حریم دارلفنون)قرار گرفته... به دیدن آمفی تئاتری که صحن آن کاملاً تخریب شده و گچ دیوارهایش ریخته می‌روم. مجسمه منحصر به فرد گچی امیرکبیر، کار دوست امیرکبیر «ابوالقاسم صدیقی» مجسمه‌ساز برجسته، یک گوشه آمفی‌تئاتر رها شده... تاسف‌آوره که بدانید تونلی که از دارالفنون به قصر شمس‌العماره کشیده‌شده بود تا ناصرالدین شاه مخفیانه به تنها آمفی تئاتر آن زمان بیاید و تئاتر تماشا کند، در حال تخریب است. طوری که جرات وارد شدن به آن را نمی‌کنید... در دارلفنون بسته است. همه کس نمی‌تواند به دارلفنون برود به این توجیه:«بنا در حال تخریب است. نمی‌شود بازدید عمومی گذاشت، جان بازدیدکننده‌گان در خطر است»... گفتنش سخت است ولی ای کاش دارالفنون به اندازه توالت‌هایی که پیمانکاران ایتالیایی سفارش می‌دهند ارزش داشت، که این وضع دیوارهایش نباشد... مخابرات در زمان‌های مختلف طوری به حریم دارالفنون تجاوز کرده که دیگر اثری از درباب همایون نیست، و معلوم نیست دو امامزاده‌ای که در حیاط دارلفنون بودند الان کجا هستند؟!معلوم نیست مغازه‌های متعلق به دارلفنون چگونه در اختیار فروشندگان وسایل الکتریکی و لباس قرار گرفته!...امیرکبیر با امکانات سال 1268، 14 ماهه دارالفنون را ساخت. اما سازمان‌های مسئول از سال 75 نتوانسته‌اند آن را بازسازی کنند!... اگر همین امروز به دارالفنون بروید به جز چند کارمند و دو، سه نفر کارگر شهرداری که نخاله‌ها را جمع می‌کنند و یک سرایدار کس دیگری نیست. کنج آمفی تئاتر مجسمه خاک گرفته امیرکبیر در انتظار ویرانی‌های تازه‌تر است. روزبه‌روز که نه، لحظه به لحظه...

|+|موضوع مطلب:40چراغ
|+|به اشتراک گذاری: - مرتبه
|+|لینک‌دهنده‌ها: بازنگار (بی ف.یل.ت.ر)، دودردو
|+|لینک‌های مرتبط: گزارش هایی از مخروبه ای به نام دارالفنون در:روزنامه ایران(آبان ۸۳)، همشهری(فروردین ۸۵)،ابرار اقتصادی(آبان ۸۶)، بی‌بی‌سی و... (انگار این گفتن‌ها هیچ فایده‌ای ندارد!)