اگر این وبلاگ را دنبال کرده باشید، می‌دانید که بازی‌های وبلاگی را خیلی دوست دارم و معمولاً بازی می‌کنم. اما در این مدت رخوت که زیاد حوصله‌ی وبلاگنویسی ندارم و معمولاً پستهای کوتاه می‌نویسم، چند بازی را از دست داده‌ام. بازی «بهترین پستها»، بازی «میهن» و چند بازی کم دامنه که یادم نیست. اما وقتی «هما» دعوت می‌کندم به بازی، خُب نمی‌توانم «نه» بگویم دیگر! مخصوصاً که بازی‌اش طوریست که حس نوستالژیای آدم را قلقلک می‌دهد!... باید از مدرسه هایم بنویسم... بفرمایید، یک «خودزنی» دیگر!...

2- آمادگی(پیش دبستانی)- کمی پس از عصر دایناسورها!!
مقنعه سفید با یک ربان سبز، یک کلاس تاریک که هیچ پنجره ای نداره، کلاس سبز، شلوغ ترین کلاس آمادگی، من اما آرامم، «مامان! چرا اسم منو "زهرا" نذاشتی؟!... منم جایزه می خوام!»، صف های اول صبح، «کلاس سبز، به دلیل شلوغ کردن های زیاد، ده دقیقه توی حیاط می ایستند...»، پالتوی مشکی بلندم را با خزهای لب آستین و آستر آلبالویی خیلی دوست دارم. قرار است بالای صف، دکلمه بخوانم. صدایم می لرزد، دستها، در جیب پالتو، سر پایین، شعر را سریع می خوانم و تمام!

۳- دبستان- عصر پارینه سنگی، حدوداْ!
یک دبستان بزرگ قدیمی. طبقه دوم مخصوص کلاسهای چهارم و پنجم است، می ترسم بروم بالا، حس می کنم ایوانش به سمت حیاط کجه و آدم لیز می خوره!
کلاس اول، خطم خیلی خوبه! این را بابا می گوید و خودم! حسرت یک ستاره برای خط خوب، می ماند به دلم. شیما، بچه یکی یکدانه ی لوسی است که نمی دانم چرا دوستم است! سر کلاس، در گوشم، جوک می گوید با هم می خندیم. معلم بیرون می کند هردویمان را. پشت در کلاس ایستاده ایم. باز خواب دیشبش را برایم بلند بلند تعریف می کند. معلم کلاس کناری عصبانی می شود. به معلممان می گوید. معلم، یک سیلی به من می زند و به هر دویمان اجازه ورود به کلاس می دهد. به مامان و بابا هیچ چیز نمی گویم ولی دلم گرفته است بدجور...
کلاس چهارم، دعوای برسر عینک! کتاب خواندن را خیلی دوست دارم. زیر نور چراغ خواب! دعواهای مامان هم فایده ندارد. عینکی می شوم... دوست ندارم عینک بزنم... به آرزوی دیرینه ام می رسم. مبصر کلاس سومی ها می شوم.از بد- از خوب...
کلاس پنجم، خانوم کلانتری را خیلی دوست دارم. پولهایمان را روی هم می گذاریم و یک نیم سکه می خریم برای روز معلم، ریحانه ارگ می زند، ما هم گروه سرودیم... بستنی های دوقلو، ریحانه علیخانی، ساناز سیدرصاف، پگاه و پردیس... اینها قسمتی از خاطرات دبستانم اند.

۴- راهنمایی- دوران حیرت باستانی!
انتخاب می شوم برای مسابقات آمادگی جسمانی، دراز و نشست، بارفیکس، مسابقات هندبال، مدیری که حرف زدن باهاش، دل و جرئت می خواهد، خانم مشرف، تغییر مدرسه، مدیری که بچه ها، دست می اندازند گردنش در زنگ تفریح!، تعجب، حیرت، نمی فهمم این بچه ها را چرا؟!، ستاره با صورت سفیدِ کک، مکی و موهای چتری توی صورت، رها، پدیده... نقاشی می کشم...

۵- دبیرستان و پیش دانشگاهی - دوران هر کاری به جز درس!
دبیرستان غیرانتفاعی ف.، خانم مظفری، سختگیری های اعصاب خوردکن، شلوغترین کلاس مدرسه، سیاست، روزنامه،انتخابات، 18خرداد، سیدمحمد خاتمی، یک دیوار اتاقم پر می شود از عکسهای رئیس جمهور محبوب و روزنامه های دوم خردادی، بحثهای سیاسی، تمبر و بی تربتی فیل و موس شکلات بین راه، عشق نوجوانی، دفتر خاطرات، دفترهای خاطرات، آرامم، خیلی آرام، رشته ریاضی، افسردگی، آقای نقبایی، آقای هداییان، خانم قودجانی، خانم عزیزالهی، آقای نوحی و عینک شکسته و اعصاب داغان و دزدگیر گل و بلبلی ماشینش، گروه آریان، پرواز، آزرم، صبا، من، تریا، گروه گلنوش و پریا و نسیم و... شهاب، اژه ای، دعوا، ماهگرد دوستی(!)، چت، چه سوژه های خوبی اند اینها برای خندیدن و مسخره کردن!... شیوا، شادی، شبنم، غزال، پریسا، بهناز، نرگس، مهسا، کاریکاتور، نقاشی های من گوشه کتابهای بچه ها، جوش، اعصاب خورد، آرابو، کارین، خانم ناظم، اسم خانم ناظمِ چاق قد کوتاه که مانتوهای جوات می پوشه و زیر بقلش پاره است(البته بعداً خوش تیپ می شود!) را گذاشته ایم: سیب زمینی، «سیب زمینی، هی هی!»، «لب، لب، لب تو گل اناره!»، بزن و بکوبهای زنگ تفریح، «مست خوردین، عرق کردین؟!»، کنکور، تست، کلاس، وقت کم، آرام، تمام...
پ.ن :از کسی دعوت به نوشتن نمی‌کنم چون از این سیستم دعوتی خوشم نمی‌یاد. هرکس دوست داشت بنویسه...