امروز، سوم اردیبهشت، روز تولد دانشمند بزرگ، شیخ بهایی و روز اصفهان است. اصفهان، شهری زیبا، منحصر به فرد و دوست‌داشتنی با جاذبه‌های توریسی متفاوت، شهری که استحقاق خیلی بیشتر از اینها را دارد اما تبلیغات جهانی برای شناساندن این کانون جذب توریست، آن‌قدر ناچیز است که باید بنشینیم و حسرت درآمدهای هنگفت شهرهای خارجی‌، که یک دهم جذابیتهای اصفهان را هم ندارند، بخوریم!

پست قبلی‌ام درباره‌ی سفر شیراز، حرف و حدیث‌هایی ایجاد کرده‌بود که بی‌انصافی به اصفهان بود. درباره‌ی اصفهان بیشتر و عمیق‌تر باید نوشت. از این شهر هرچه بگوییم کم است، مخصوصاً اگر در بهار و تابستان باشیم و با این حجم از زیبایی روبه‌رو...

در اصفهان، هرجا سربلند کنید، پهنه‌ی وسیعی از آسمان در دیدرس شماست. این جا در اصفهان، اگر غمگین هستید، کافیست جایی نزدیکی‌های سی‌وسه‌پل کنار زاینده‌رود بنشینید و مدتی به آب وپرندگان بی‌شماری که آن نزدیکی‌ها پرواز می‌کنند خیره شوید. این جا در اصفهان همه‌جا آبی و سبز است. این‌جا در اصفهان شبهای تابستان، اگر در پارکها قدم بزنید، هر جایی را نگاه کنید، خانواده‌هایی را می‌بینید که تصمیم گرفته‌اند شام را در پارک بخورند و این کار چندین بار در هفته تکرار می‌شود، در پارکهای ضلع شمالی، بیشتر، خانواده‌هایی با قابلمه و گاز پیک‌نیکی می‌بینید و در سوی مخالف، بیشتر ترجیح می‌دهند، ساندویچ، پیتزا و غذاهای فوری و راحت برای حمل، بیاورند. صبح ها هم که پارکها پر است از خانواده‌‌ها و افرادی که برای ورزش صبحگاهی می‌آیند.

اصفهان به واقع شهر زیبا و آرامی است. در تهران به دلیل وضعیت جغرافیایی خاصش (و هم تاحدودی در شیراز) یک جور هیجان، اضطراب و تحرک خاص به انسان منتقل می‌شود که این حس‌ها رابطه‌ی مستقیمی با وضعیت شهرسازی این شهر دارد، یک طرف برج چند ده طبقه می‌بینید، طرف دیگر آپارتمان چند طبقه و سویی دیگر یک خانه‌ی یکی، دو طبقه! اما این‌جا در اصفهان برج چند ده طبقه خیلی به ندرت می‌بینی، البته در چند سال اخیر "بلندمرتبه سازی"بسیار شایع شده ولی هنوز آرامش خاص اصفهان ازبین نرفته‌است...

در اصفهان "پارک" زیاد می‌بینید. درخت، گل، آب، خاک، آسمان آبی، آفتاب، کوه... این‌جا همه چیز هست. کوه صفه‌مان هنوز مانند "دربند" تهرانی‌ها شلوغ و "تجاری" نشده. هنوز می‌توانی "کوه "ببینی... از "فاطمه کوماندوها" گفته‌بودم. در اصفهان، بعضی مواقع که به دلیل مناسبتی، خیابانها شلوغ است، ماشین‌های گشتی درخیابانها می‌بینید که زنانی با "لباس کار"ی به نام "چادر" مشغول انجام "شغلی" به نام  "امر به معروف و نهی از منکر" هستند! و گاهی هم البته قدم زنان عملیات "تذکر دهی" را انجام می‌دهند. اما این‌چیزها همیشگی نیست. و اگر خودت مراقب باشی که خط قرمزها را خیلی رد نکنی، کاری به کارَت ندارند.

اصفهان مانند هرشهر بزرگ دیگری، پر است از کافی‌شاپ و رستوران و پاساژ... در اصفهان شهربازی نداریم، نه سرپوشیده و نه روباز (یک شهربازی قدیمی وسط شهر هست که وسایل مجهز و جالبی ندارد و یکی، دو تا شهربازی نه چندان به درد بخور در شهرک های اطراف)... در اصفهان محلهایی برای "تخلیه‌ی هیجانی" وجود ندارد و این بیشتر به این دلیل است که اصولاً هیجان‌های کاذب و استرس‌هایی که در شهرهای دیگر به طور مجازی به‌وجود می‌آید، در این شهر نیست. اصفهان را دوست دارم با تمام کم و کاستی‌هایش. در یک از مصاحبه‌هایم با یک توریست خارجی، جمله‌ای شنیدم که مرا به فکر و حیرت فرو برد. توریست آمریکایی تعریف کرد که با یک اتومبیل از تهران به اصفهان آمده و راننده‌ی تهرانی در توصیف اصفهان به او گفته:« شهر خیلی خوبیه، اگه مردمش توش نباشن»!!! من حالا به ‌این نتیجه رسیده‌ام که این فقط به دلیل نوع زندگی آن مرد و همفکرانش در تهران (و برخی شهرهای دیگر) است و البته توقع بی‌جایی که خیلی از آنها دارند.

 --->به این دلیل نوشتم «روز جهانی اصفهان» که نه تنها "نصف جهان" که جهان، به روزی با این نام احتیاج دارد.

عکسهای اصفهان را در فتوبلاگم، این‌جا و اینجا ببینید.