ده روزی هست که وبلاگ را آپ نکرده‌ام، نخیر، نه فراموشش کرده ام و نه "حرفی برای گفتن نداشتم" چرا که مغزم همیشه پراست از حرف و ایده و آرزو و این چیزها!

تا امروز خوشبختانه، نوروز خوبی داشته ام. از 29 ام تا 5ام که با دخترخاله‌ی دوساله ام بودم، کسی که به اندازه‌ی تمام دنیا دوستش دارم و هر لحظه دلم برایش تنگ می‌شود( من کلاً، از آن آدمها که تا یه بچه می‌بینند، حسابی ابراز احساسات می‌کنند، نیستم ولی یکتا برایم چیز دیگریست. آن قدر که در این چند روزاز ته دل خندیدم و شاد بودم ، هیچ وقت دیگری این گونه نبوده‌ام.) این 6 روز به بازی و سرو کله زدن با او گذشت و چه خوش هم گذشت و چه زود و تلخ تمام شد. آنها به دیار خویش بازگشتند، من هم به یک مسافرت بسیار دلنشین رفتم. یک مسافرت 4 روزه به شیرازدر حالی که فقط صبح روزی که رفتیم و صبح روزبرگشتمان آفتاب دیدیم و به اندازه‌ی تمام عمرمان  زیر باران خیس شدیم!

حقیقت اینه که شیراز شگفت زده‌ام کرد. اولین بار بود که به این شهر می‌رفتم و بسیار لذت بردم از دیدن آن همه اسناد تاریخی.  Mp3وار و به کمک چتر و درحالی که از سرما یخ زدیم همه جا رادیدیم، پاسارگاد، تخت جمشید، نقش رستم، حافظیه، سعدیه، باغ ارم، بازار وکیل، بازار مشیر، شاهچراغ و...عصر روز آخر هم به پاساژگردی در "بالاشهر" گذشت. پاساژ سینا در خیابان ستارخان، ستاره‌ فارس در عفیف‌آباد و... عجیب، شلوغ بود. شهرشادی ستاره فارس هم، حال داد!

در شیراز هوس پیتزا کردیم، از یک شیرازی سراغ بهترین پیتزای شیراز را گرفتیم، "پیتزا پیتزا" را به‌مان معرفی کرد ولی آدرس دقیق نداد، از یک مغازه‌دار آدرسش را خواستیم، گفت:"این پیتزا پیتزا فقط اسم درکرده! و باید یه عالمه هم تو صف وایسین. همین پیتزا فروشی کنار ما هم پیتزاش خوبه" ما هم دور از جان، گوش دراز شدیم و به حرفش اعتماد کردیم و بدترین پیتزای عمرمان را نوش جان فرمودیم! این هم یک تجربه مهم. با این که در مدت بیست دقیقه‌ای که معطل شدیم حدوداً 7،8 نفر مشتری داشت ولی آخر سر ما بودیم و یک پیتزای سوخته، کم پنیر با مواد افتضاح و خلاصه این که پیتزای مخصوصشان که این باشه... تازه جالبه که قیمتش از اصفهان گران‌تر بود و کیفیتش چندین پله پایین‌تر...خلاصه این که این "پیتزا موجی" ما را از هر چی پیتزا بود زده کرد.

این سه روز هر چند دقیقه یکبار باران می‌بارید با این حال همه‌جا پر بود از مسافران نوروزی  که در صف بلیط بودند. راستی فکر می کنم شیراز تنها شهریست که هرکس باید پول زیادی فقط برای بلیط بدهد. چون مثلاٌ اصفهان قسمت اعظم آثار باستانی‌اش پلها هستند و خُب طبعاً مقدار زیادی از بلیط خریدن بازدیدکنندگان کاسته می‌شه. در شیراز اما با وجود بلیط گرفتن های زیاد، رسیدگی خوبی به مکان های سیاحتی نشده است.

نکته جالب دیگر، تاکید برعنوان "شیراز، پایتخت فرهنگی ایران" بود به طوری که همه جا این جمله را می توانستی ببینی. و خُب همین‌جا باید اعتراف کنم حداقل تا وقتی که اصفهان به ویروس"فاطمه کوماندوها" مبتلاست، این عنوان برازنده‌ی شیراز است. به این نکته وقتی یقین پیدا کردم که "ستاره فارس"را دیدم پاساژ شیکی با شهربازی سرپوشیده در طبقه‌ی سوم. در حالی که ما، این جا در اصفهان هیچ شهربازی به‌درد‌بخوری نداریم و در مهمترین پاتوق پاساژگردهای اصفهانی("مجتمع پارک" ساختمانی متعلق به عهد دقیانوس که هیچ جلوه‌ی معماری خاص و مکانی برای سرگرمی، شادی و هیجان ندارد و مصداق عینی ضرب المثل"خانوم باجی"و"گربه"است!) هم مدام با این کابوس دست به گریبان است... ما این جا در اصفهان کمی "فرهنگ" کم داریم. البته همین‌جا تاکید می‌کنم که اشکال عمده از مسئولان است نه مردم. مردم اصفهان اصلاً و ابداً خشکه مذهب و امُل نیستند و اگر "فرصتی" باشد بسیارهم خرج می‌کنند، بسیار اهل سفرند و خانواده‌های پولدار بسیاری هستند که مسافرتهای سالیانه‌ی خارجی(مخصوصاً اروپایی) دارند. اما مسئولان شهری... ما در اصفهان به یک زلزله‌ی فرهنگی احتیاج داریم، نه برای تغییردادن مردم، که برای متحول کردن برخی مسئولین محترم!

شیراز را دوست داشتم. کاش می‌شد اردیبهشتش را ببینم. اگر من رئیس جمهور بودم، تعطیلات نوروز را به 1-3 و 12و13 فروردین منحصر میکردم و بعد در اردیبهشت یک" تعطیلات سفر"چند روزه می‌دادم؛ مثلاً پنجشنبه، شنبه و یکشنبه که هم به شرکتهای بین‌المللی لطمه‌ی زیادی نخوره و هم با احتساب جمعه که خودش تعطیل است، 4 روز بشه و مردم بتوانند یک سفر کوتاه و راحت بروند. اردیبهشت باید سفرکرد. شیراز، اصفهان و خیلی جاهای دیگر را باید در اردیبشت دید. جاده‌ی یاسوج- اصفهان هم بسیار زیبا بود و در اردیبهشت بسیار زیباتر خواهد شد. اصلاً اردیبهشت خیلی ماه بدیه! همه اتفاقات در این ماه می‌افته و آدم وقت کم میاره... فصل مسافرته، فصل امتحانات میان ترمه، فصل نمایشگاه بین‌المللی کتابه و.... تازه، این طوری لطمات فراوانی که این "بیش از سیزده روز تعطیلی" بر سر مملکت می‌آورد، کمتر می‌شود.

و در آخر این‌که در این مسافرتِ حدوداً 4 روزه بیش از 500 عکس گرفتم که گلچین‌‌‌اش را می‌توانید در فتوبلاگم ببینید. اگه گفتید بیشترین حضور در عکسها متعلق به چه شخصیتیه؟!...از بهترین جواب یک هدیه قبول می‌فرماییم!...